หวนกลับไปมองเส้นทางการศึกษาที่ผ่านมาก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน สมัยนั้นครูเราเขาสอนให้เรียนหมอ ทันตะ วิศวะ หรือไม่ก็เภสัชฯ โอ๊ยใครสอบได้ล่ะก็ดังสุด ๆ
เท่ห์ระเบิดเถิดเทิง ไม่รู้ปัจจุบันยังเป็นอย่างนั้นอยู่หรือเปล่านะ เราก็หนึ่งในนั้นล่ะอุตส่าห์ Entrance ไปเรียนวิศวคอมพิวเตอร์ ตอนนั้นรู้สึกว่าเท่ห์สุด ๆ หลังจากจบไปทำงานได้สักพัก เริ่มเข้าใจว่าผิดท่าแฮะ 
เรียนวิศวคอมพิวเตอร์มาสูงสุดก็เป็นได้แค่ IT Manager หรือไม่ก็ IT Director ก็แค่นั้น ชักไม่เท่ห์เหมือนตอนเข้าเรียนแล้วแฮะ ทำงานไปได้สัก 10 ปีเลยไปเรียนต่อ Ex-MBA ที่ ม. บูรพา หลังจากนั้นก็เริ่มเติบโตตามสายงานมาเรื่อย เลยไปเรียนต่อ ป. โทอีกใบด้าน IT ที่บางมด คราวนี้ไปโลดเลยแฮะ ได้เป็น IT Manager สมใจ เลยไปเรียนต่อ ดร. ด้านบริหารธุรกิจ (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (บริหารธุรกิจ)) ที่รามคำแหง อื้ม!!! คราวนี้รู้สึกได้เลยว่านรกอยู่แค่เอื้อม ยากมาก ๆ เรื่องคุมตัวเองอ่ะนะ นอกจากนี้เรื่องระเบียบการ เรื่องอาจารย์ที่ปรึกษา เรื่องผู้ทรงคุณวุฒิที่มาสอบเราอีก สุด ๆ ไปเลยล่ะ สุดท้ายก็จบมาได้ ใช้เวลาเรียนไป 5 ปี กะ 10 เดือน เกือบตาย แต่ได้เป็น ดร. สมใจหวัง ใช้เงินไป 7 แสนกว่า ๆ เฉพาะค่าเทอมนะ ไม่รวมค่าโสหุ้ยอื่น ๆ (ถ้ารวม ๆ ทั้งหมดก็ปาเข้าไปเฉียด ๆ 1.5 ล้านน่ะแหละ) ดีใจครับที่สามารถเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงจุดนี้ได้ด้วยลำแข้งของตัวเองล้วน ๆ (หลังจากที่แม่ส่งให้เรียน ป. ตรีแล้ว)เรื่องงานนะครับ ผมอยากจะบอกว่าถ้าเราตั้งใจเรียนให้ดี ๆ เข้าทำงานในบริษัทที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง หลังจากผ่านไป 10-20 ปีทุกคนก็จะได้รับ Benefit มากมาย เช่น รถประจำตำแหน่งพร้อมเติมน้ำมันให้ เงินเดือนอยู่ในระดับเลข 6 หลัก โบนัส เหล่านี้จะเป็นเรื่องปกติโดยทั่วไปของคนที่ร่ำเรียนมาทางสายวิศวะ และสายธุรกิจ หรือ HR หรือการเงิน หรืออื่น ๆ
หันมามองย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น ตอนที่ผมจบ ม. ปลายใหม่ ๆ จริง ๆ ผมอยากเรียนกฏหมาย หรือไม่ก็บริหารธุรกิจ การเงินหรือการธนาคาร แต่เนื่องด้วยสภาวะแวดล้อม และขณะนั้นเราเองก็ไม่มีทางรู้ได้ว่ามีอะไรให้เราเรียนบ้าง และทำอะไรได้บ้างในอนาคต เลยเลือกแบบเท่ห์ ๆ ไว้ก่อน ก็เป็นวิศวะงัย
จบแล้ว จากนั้นก็ค่อย ๆ เรียนต่อเอาเองมาเรื่อย ๆ แบบนี้ ผมคิดว่าน่าจะมีการแนะแนวรุ่นน้องที่โรงเรียน โดยเอาพวกรุ่นแก่ ๆ แบบผมหรือไม่ก็แก่กว่าก็ได้มาแชร์ประสบการณ์ให้เด็ก ม. ปลาย เอาตั้งแต่ ม. 4 เลยนะ ได้ฟังกันจะ ๆ ว่าทางเลือกของอนาคต เป็นอย่างไรบ้าง จะได้เลือกศึกษากันให้ถูกตั้งแต่ต้น ฝรั่งเขาเรียกว่า Do it right at the first time อะไรทำนองนั้น จะได้เติบโตเข้าสู่ Track ที่คาดหวังอย่างรวดเร็ว อายุสัก 30 ปลาย ๆ ก็น่าจะเข้าสู่จุดที่คาดหวังได้แล้ว เช่น เป็น MD เป็น Manager เป็น Business Owner หรืออะไรก็ได้ที่คาดหวังอยากจะเป็น ผมคิดว่าบางทีการที่เราต้องมาลองผิดลองถูก ปรับเปลี่ยนตัวเองหลังจากเลือกเรียนครั้งแรก (Entrance) ก็หนักและเหนื่อยเอาเรื่องนะ เสียเวลาเรียนรู้ชีวิตไปไม่ใช่น้อยเลยนะน้อง ๆ ที่ยากจน ไม่ต้องกลัวนะครับ ทางข้างหน้ามีให้เราเดินเสมอ ไม่มีเงินก็ขอทุน ทุนไม่พอก็หางานทำไปด้วย เรียนไปด้วย เหนื่อยโครต ๆ แต่ก็เอาตัวรอดได้แน่ ๆ ถ้าไม่ทำตัวเหลวไหลนะครับ ผมเผชิญมาแล้ว ใช้เงินเดือนละ 900 บาทจากทางบ้าน ที่เหลือหาเอง จนเรียนจบ ได้ทุนปีละ 6,000 บาทพอค่าเทอมสมัยนั้น หน่วยกิตละ 30 บาท ถ้าเรายอมลำบาก ยอมตกนรกแค่ 4 ปีเท่านั้น ที่เหลือคือสวรรค์ล้วน ๆ อย่างที่เล่ามานั่นแหละ ชีวิตจริง
อดีตสมัยก่อนที่ผมเรียนพนัสฯ นะ จาก ม. 1 จนถึง ม. 6 ยากจนมากขอบอก ขนาดเสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นของที่ราชการเขาแจกมาให้ กางเกงขายาวถึงหัวเข่าเลย ถูกระเบียบสุด ๆ ยังจำได้เลย ตอน ม. 6 กางเกงก้นขาดเพราะใช้มาตั้งแต่ ม. 4 เลยต้องปะก้นถึง 3 รอบแน่ะ กว่าจะจบ ม. 6 ได้ ปัจจุบันผมอายุ 42 ปีแล้ว ได้เป็น IT Manager ถือว่าสูงที่สุดตามสายงานที่ควรจะเป็นแล้ว เวลาที่เหลือก็จะไปเป็นอาจารย์ตามมหาวิทยาลัยเป็นงานอดิเรก และหวังว่าคงจะได้เป็นผู้ทรงคุณวุฒิในการประเมินการสอบของ ดร. ในเมืองไทย
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวความเป็นจริงที่ผมกล่าวมาจะมีประโยชน์ต่อน้อง ๆ รุ่นหลังอยู่บ้าง หากมีเวลาผมว่าจะกลับไปคุยให้น้อง ๆ ฟัง เพื่อจะได้เห็นภาพอนาคต และตั้งใจมุ่งมั่นไปสู่อนาคตที่สดใสด้วยความพยายามและใฝ่ดี เพื่อประเทศชาติของเราจะได้วัฒนาถาวร มีความเจริญทั้งด้านเทคโนโลยี วัตถุ และรวมถึงจิตใจที่ดีงาม ตอบแทนคืนสู่สังคมเท่าที่เราจะทำได้
ขอให้มีความสุข ความเจริญ คิดและทำในสิ่งที่ดี ตอบแทนคุณชาติบ้างเท่าที่มีโอกาส
ดร.อัมพล ชูสนุก
